Być obojętnym. Bez duszy i serca. Obojętnie się budzić i z taką samą wyuzdaną obojętnością zasypiać. Nosić ja w sercu, jednocześnie serca nie posiadając. Taka abstrakcja. Nikogo nie całować. Nikomu nie pozwalać się kochać. Tylko oddychać i trwać. Już nie szokować. 

Zobojętnić się maksymalnie. Niczym strzęp obłoku, który w końcu zniknie w atmosferze. 

Kogo to obchodzi?

I teraz nie wiem co było prawdziwe 

chciałabym, pragnę, potrzebuję. 

proszę 

po prostu nie chce być z tym wszystkim sama.

Dziś zamknę oczy, policzę do dziesięciu

Pstryczek, nim otworzę je, życie nabierze sensu

mam nadzieje na lepsze jutro 

teraz będę już szczęśliwa

nie przerywaj, nie przerywaj.

Porządny płacz pomaga, odpręża.