chce aby ktoś przyszedł do mnie, usiadł, nie zadawał zbędnych pytań, obejrzał ze mną jakiś dobry film, pił ze mną herbatę albo cokolwiek innego i uśmiechał się do mnie, rozumiał mnie bez słów, wiedział,że właśnie tego potrzebuję. 

Być obojętnym. Bez duszy i serca. Obojętnie się budzić i z taką samą wyuzdaną obojętnością zasypiać. Nosić ja w sercu, jednocześnie serca nie posiadając. Taka abstrakcja. Nikogo nie całować. Nikomu nie pozwalać się kochać. Tylko oddychać i trwać. Już nie szokować. 

Zobojętnić się maksymalnie. Niczym strzęp obłoku, który w końcu zniknie w atmosferze. 

Kogo to obchodzi?

I teraz nie wiem co było prawdziwe 

chciałabym, pragnę, potrzebuję. 

proszę 

po prostu nie chce być z tym wszystkim sama.